.........towards the stream of thoughts

Friday, December 26, 2014

ප්‍රංශ නාවිකයා

 
 
 
 
 
ප්‍රින්ස් ඔෆ් ෆ්‍රාන්ස් නෞකාව මද ගැස්සුමකින් යුක්තව  වැහි කුණාටුව නොතකමින් ජිබ්‍රෝල්ට්‍රා සමුද්‍ර සන්ධිය හරහා අත්ලාන්තික් සාගරය දෙසට යාත්‍රා කරමින් සිටියාය.   නවක , තරුණ නාවිකයින් දෙදෙනෙක් නැව් තට්ටුවේ කොණක සංවාදයක නියැලී සිටියහ.
 
" මම හරිම ආසයි නැව මෙතැනින් යාත්‍රා කරනවා බලන්න. අමුතුම හැගීමක් ඇති වෙන්නේ "  නැව් තට්ටුව මත සක්මන් කරමින් හුන් තරුණ නාවිකයෙකු වූ ජෝෂ් සයුරු තෙර දෙස නෙත් යොමමින් කීවේය.
 
" ඒ වුණාට හරිම භයානක තැනක්. නැව් කීයක් නම් මෙතැනදී අනතුරට ලක් වෙලා ඇද්ද?" අසුබවාදියෙකු ලෙස නම් දරා සිටි ඔහුගේ හොඳම මිතුරු වොලස් මිමිණීය.
 
" මේකට කඳුළු දොරටුව කියන්නේ නිකං වෙන්න බැහැනේ"
 
" අපේ කපිතාන්ට නම් ඕව කිසිම ගාණක් නැහැ. මම කවදාවත් දැකල නැහැ ඒ වගේ කපිතාන් කෙනෙක්. එයා මේ මුහුදු රස්සාවට ගැලපෙන්නේ නැහැ. වෙන එකක් තියා නිකං ලැබෙන සුරුට්ටුවක්වත් කටේ තියන්නේ නැහැ ඇඟ කිළිපොලන තරම් සීතලක් ආවත්. විස්කි උගුරක් කටේ හලා ගන්නේ නැතුව දෙසැම්බරේ අත්ලාන්තික් සාගරය හරහා යාත්‍රා කරන කපිතාන් කෙනෙක් වෙන ලෝකෙ කොහෙවත් නැතුව ඇති"
 
" ඒක තමයි මිනිහ ප්‍රංශ වුණාට ඉංග්‍රීසි මිනිහෙක් තරම්වත් විනෝදෙට කැමැත්තක් නැහැනේ " ජෝෂ්  වට පිට බලා සෙමින් තම මිතුරාට පැවසීය.
 
" ඔව් සහතික ඇත්ත! කපිතාන් කෙනෙක් වුණාට සාමාන්‍ය නාවිකයෙක් තරම්වත් නිර්භීත නැති පාටයි. නැවට අනතුරක් උණොත් අපි හැමෝටම දෙය්යන්ගේම පිහිටයි!" වොලස්ගේ බ්‍රිස්ටල් වර්ගයේ සිගරෙට්ටුවෙන්  දුම් ගුලියක් පිට විය.
 
" අර මොකද්ද?" නැව් බඳට අඩි කීපයක් නුදුරින් තද කළු පැහැති ඡායාවක් ඉහළට එසවෙනු දුටු ජෝෂ් සිය මිතුරාගෙන් ඇසීය .
 
" මෝරෙක් වෙන්න ඇති "
 
" නැහැ මම දැක්කේ මිනිහෙක්ගේ ඔලුවක් වගේ. මම බලලා එන්නං"
 
ජෝෂ් අදුරු සයුරු ජල තලය දෙසට නැඹුරු වී සුපරික්ෂාකාරී බැල්මක් හෙළීය.
 
 තරුණ නාවිකයා වැහි කුණාටුව නිසා බිහිසුණු ලෙස පැද්දෙමින් තිබූ නෞකාවෙන් ඉවතට විසි වී සීතල සාගර තලය මත පතිත වූයේ ඇසිපිය හෙළන තරම් වේගයකිනි.
 
" වොලස්! මාව බේර ගනිං.. මාව ගිලෙන්නයි යන්නේ.. වතුර අයිස් වගේ සීතලයි! මට පීනන්න බැරි තරමට අත පය දරදඬු වෙලා!!!" ඔහුගේ විලාපය දෝංකාර දුන්නේය.
 
එහෙත් ඔහුගේ හොඳම මිතුරා වූ වොලස්ගෙන් කිසිදු ප්‍රතිචාරයක් නොවීය. දරුණු ලෙස පැද්දෙමින් තිබූ නෞකාවේ සිට කඹයක් ජෝෂ් වෙත දැමීම පවා තම ජීවිතය අනවශ්‍ය අවදානමක හෙලීමක් ලෙසය වොලස්ට පෙනුණේ! ඔහු එවන් අවදානමකට මුහුණ දීමට සුදානම් නොවීය.
 
වොලස් දියෙහි ගිලෙමින් සිටි මිතුරා අතහැර නැව තුළට යාමට හැරුණා පමණි. සාගර දිය කැළබෙන හඬක් ඇසිණි.
 
                                                             ***********
 
හැට හැවිරිදි කපිතාන් වරයා  හති ලමින් සුදුමැලි වූ තරුණ නාවික ජෝෂ්ව නැවෙහි  ලී පොළව මත දිගා කරවීය. අනතුරුව ඔහු තරුණයාට  කෘත්‍රිම ශ්වසනය ලබා දුන්නේය. ඔහුගේ තෙත ඇදුම් ඉවත් කර අලුත් ඇඳුම් ඇදගන්නා ලෙස නියම කළ කපිතාන්වරයා ඔහුගේ කුටියේ ගිනි උදුන අසලට වෙවුලමින් සිටි තරුණයාගේ පුටුව ලං කළේය.
 
" කපිතාන් මම ඔබට ණයගැතියි...කොහොම ස්තුති කරන්නද මන්ද මාව බේර ගත්තට .මම ඔබ ගැන හිතාගෙන හිටියා වැරදියි"
 
" ඕක ස්තුති කරන්න දෙයක් නෙවෙයි"
 
" කපිතාන් මම ප්‍රශ්නයක් අහන්නද?"
 
" ඔව් අහන්න ළමයා!"
 
" කපිතාන් හරිම නිර්භීතයි .සුරුට්ටුවක්වත් නොබොන කපිතාන්ව තරුණ අපට පෙනුණේ හරිම දියාරු චරිතයක් වගේ. ඇත්තටම කපිතාන් සුරුට්ටුවක්වත් බොන්නේ නැත්තේ ඇයි?"
 
" ඒක දිග කතාවක්" දකුණු කකුලේ දරුණු පිළිස්සුම් කැළලක් සෙමින් සුසුම්ලමින් පිරිමදින අතර ඔහු සිය කතාවට මුල පිරුවේය.
 
 
"1868 අවුරුද්ද කවදාවත් අමතක නොවෙන අවුරුද්දක්. මම එතකොට අවුරුදු තිහක තරුණ කඩවසම් ප්‍රංශ නාවිකයෙක්. මම ආදරය කළේ ලුවී රජ පෙළපතටත් දුරින් නෑකම් කියන ඇන්ජෙලා ට . මගේ කඩවසම් පෙනුම නිසාමයි මට ඒ වගේ ධනවත් තරුණියකට ලං වෙන්න ලැබුණේ. අපේ සම්බන්දෙට ඇන්ජලාගේ පවුලෙන් තිබ්බ දරුණු විරෝධය නිසා පමා වෙන ඒක නුවණට හුරු නැති බව මට තේරුණා.
 
ඇයත් මට පණ වගේ ආදරය කලා. ඇය අකැමැති වුණේ මගේ කෙළවරක් නැති දුම් බීමට විතරයි. මන් කිව්වා ඒක අපේ රස්සාවට ආවේණික පුරුද්දක් බව. ඒ වෙලාවට ඇය නොසතුටෙන් වගේ මන් දිහා බැලුවේ
 " දෙවියන්ගේ නාමෙට ඔය පුරුද්ද ඇත අරින්න පිලිප් , එකෙන් ලොකු විනාසයක් වෙයි" කියන්න වගේ.
 
"1868 දෙසැම්බර් විසි හතර වෙනිදා රෑ ප්‍රංශයේ සාන්ත මයිකල් දෙව් මැදුර ගාවට ඇන්ජලා ආවේ එයාගේ පවුලේ අයත් එක්ක අශ්ව කරත්තෙකින්. දේව මෙහෙය අස්සේ සෙනග අස්සෙන් රිංගල මම ඇයවත් අඩ ගහගෙන වරායට ආව කුලී අශ්ව රථයකින්. ඊට පස්සේ අපි මම රාජකාරී කරපු "ඕෂන්  ක්වීන් " තෙල් ප්‍රවාහන නෞකාවට රිංග ගත්ත. කපිතාන් මගේ සැලසුම කලින් දැන ගෙන හිටියා. ඔහු මගේ ප්‍රේමයට අකුල් හෙළුවේ නැහැ. අපි නැංගුරම් ලන්න නියමිත වෙලා තිබුණේ සවුත්හම්ප්ටන් වරායෙන්"
 
" ඊට පස්සේ?"
 
" ඒක අපූරු වීරචාරිකාවක් වෙන්න තිබ්බා..එත් ඒක එහෙම වුණේ නැහැ... නත්තල් දා රෑ අපි හරියටම යාත්‍රා කරමින් හිටියේ ජිබ්‍රොල්ට්‍රා සමුද්‍ර සන්ධිය හරහා. නත්තල් සීතල අඩු වෙන්න විස්කි බෝතලයක්  එක්ක අට වෙනි සුරුට්ටුවත් බීලා ඉවර උනාට පස්සේ මම ඇන්ජෙලා ට වෙන් කරලා තිබ්බ කාමරේ පැත්තට ඇවිද ගෙන ගියේ බාගෙට පිච්චිලා අවසන් වුනු සුරුට්ටු කොටය අහකට විසි කරමින්...
 
ඒක හරියට හීනයක් වගේ.. තෙල් ගබඩාව පැත්තෙන් ලොකු පිපුරුම් සද්දයක් ඇහුණා... ඒ දිහා බලන කොට  මං දැක්කේ එකම ගිනි ජාලාවක් විතරයි!
 
ගින්න පටන් අරන් තිබුණේ හරියටම මම සුරුට්ටු කොටය විසි කරපු තැනින්!!!!
 
 
ඇන්ජෙලාගේ කාමරේ තිබ්බේ තෙල් ගබඩාව ලගින්මයි. අනික් නාවිකයෝ මුහුදට පනිද්දීත් ගිනි නිවන්න උත්සහ කරද්දීත්  මම ගිනි දළු අතරින් දුව ගෙන ගියා.. ඇන්ජෙලගේ ලකුණක්වත් ඉතුරු වෙලා තිබුණේ නැහැ. ඒ කාමරේ එකම ගිනි ජාලාවක්!
 
මගේ ජිවිතේ ආරක්ෂා වුණේ මොන හාස්කමක් නිසාද මම දන්නේ නැහැ. මට මගේ ජිවිතේ බේරුනත් මගේ පණ වෙලා හිටියා ඇන්ජෙලා නැති වුණා. එකට වග කියන්න ඕනේ මම කියල මන් දන්නවා. ඒ නිසා මන් සදහටම දුම් බීම අත් ඇරියා. දුම් බොන්නේ නැතුව වුණත් හොඳ නාවිකයෙක් වෙන්න පුළුවන් ! හැමදාම ජිබ්‍රෝල්ට්‍රා හරහා යාත්‍රා කරන කොට මොකක් හරි අමුතු දෙයක් සිද්ධ වෙනවා.. එහෙම වෙන්නේ මටයි ඇන්ජෙලාටයි වුනු දේ තවත් තරුණ නාවිකයෙකුට  වෙනවා වලක්වන්න කියලයි මට හිතෙන්නේ "
 
මහලු කපිතාන්වරයා දිගු සුසුමක් හෙලා කතාව අවසන් කළේය.
 
 
                                                     නිමි
 

Sunday, October 5, 2014

සුපෙම් යාත්‍රා (අටවැනි දිගහැරුම )




කෝපි පීරිසිය මත සිහින් අතැගිලි වලින් තට්ටු කරමින් සිටි සාවිත්‍රි  නිහඩබව බින්දාය.

"විදර්ශනගේ හැම චිත්‍රයකම මොකක්දෝ වේදනාවක් හැංගිලා තියෙනවා කියලා මට හිතෙනවා"

සාවිත්‍රිගේ වදන් ඔහුගේ සිතට ඇතුල් වූයේ අනාරධිත සුළඟක් මෙනි. දිගු කලක් වසා තිබූ ඒ අඳුරු කුටිය විවර කිරීමට කාලය එළඹ ඇති බව විදර්ශනට වැටහිණි.

"ඕනෙම නිර්මාණකාරයෙක් බිහි වෙන්නේ ඔහුව දවන වේදනා ගින්නක අළු වලින් තමයි "

"බයානකයි !" ඇය හිනැහුණාය

" ඔව් ඒක ටිකක් දිග කතාවක්... ඒත් හැම කලාකාරයෙක් යටම ඒ වේදනා විදින මිනිහ හැංගිලා ඉන්නවා.. සමහර වෙලාවට පිටට පේනවා සමහර වෙලාවට පේන්නේ නැහැ. නමුත් බහුතරයක් ඒ වේදනාව හංගගෙන ඉන්නේ .. " විදර්ශනගේ සිත ගව් ගණන් දුර ගොස් තිබිණි .

" ආයේ ඒක මතක් කරලා හිත පාරවගන්න එපා" සාවිත්‍රි චකිතයෙන් කීවාය.

" ඒ රිදුමත් හරිම අමුතුයි. හීන් මිහිරක් එක්ක එන රිදුමක්.. නැත්තම් මෙහෙම චිත්‍ර ඇදෙයි ද? මට තේරෙන්නේ මම ඒ රිදුම සායම් වලින් දිය කරනවා වගේ. මම පැන්සලෙන් අදින රේඛා යට තියෙන්නේ ඒ රිදුම ද  මන්දා? තවරන පාට වල, පැලට් එකේ ...මේ හැම තැනම එයා සක්මන් කරනවා .. අඳුරත් එළියක් වුණු හීතලත් උණුහුමක් වුණු ඒ අතීතෙට මම තාම ආසයි  " ඔහු ඇගේ රුව මනැසින් දකින නිසාදෝ සිහින් සිනහවකින් විදර්ශනගේ මුහුණ පැහැසර වෙයි.

" සාවිත්‍රි කවද හරි ප්‍රේම කරලා තියෙනවද?"

ඔහුගේ ප්‍රශ්නයෙන් ඇය තත්පර කිහිපයකට නිරුත්තරව සිටියාය. එයට සැබෑ පිළිතුර ඇයවත් දැන නොසිටියාය. විටින් විට හදවතට තෙතක් ගෙන දුන් අය සිටියද ප්‍රේමයක් තෙක් මෝරා ගිය හැඟුමක් ඇගේ සිත තුළ කවදා හෝ ජනිතව තිබුණේද යන වග ඇය හරිහැටි දැන සිටියේ නැත.

" මම දන්නේ නැහැ.." අවසානයේ ඇය සිහින් හඩකින් තෙපලුවාය.

" එකත් හරි"

" ඇයි ඒ?"

" ප්‍රේමයක් ඇති වෙන්නේ හිතටත් හොරා කියල මට හිතෙනවා... පූර්ව දැනුම් දීමකින් තොරව.. හිටි හැටියේම.. සූදානම් වෙන්න කාලයක් නොදී.. සමහර වෙලාවට අහිමි වෙනකම් දන්නේ නැහැ ප්‍රේමයක් තිබ්බද කියලවත්.. තේරුම් ගන්න අමාරුම මනෝභාවයක් ...තවමත් මම ඒක තේරුම් ගන්න උත්සහ ගනිමිනුයි ඉන්නේ"

" ඒක සංකීර්ණයි"

" ඔව් ඒක මං දන්නවා.. වෙන එකක් තියා මට මගේ ප්‍රේම පුරාණයත් අපබ්‍රන්සයක් !"

"ප්‍රේමයත් එක්තරා රෝගයක් .."

" ඔව් රෝග ලක්ෂණ පහල වෙනකොට ඔසුවක් හොයන්න ප්‍රමාද වැඩියි ...මුළු ආධ්‍යාත්මය ම ගිලන් වෙලා ඉවරයි ..."

" කැමතිනම් මට ඔයාගේ ඒ කතාව  මටකියල දාන්න. මම ඒ වගේ කතා අහන්න ආසයි"  සාවිත්‍රිගේ දෙනෙතේ බලාපොරොත්තුවක සිහින් සේයාවක් සනිටුහන් වී තිබුණේ  කුඩා දැරියකගේ මුහුණක සොබා දක්වමිනි.

 "මං දන්නවා ඒක ආර්ටිකල් එකට වැදගත් වෙන්නේ නැති වෙයි.. එත් ඔයා කැමතිනම් විතරක්..." ඇය යළිත් කීවාය.

අවන්හලේ ලී සිවිලිම දෙස නෙත් යොමු කළ විදර්ශන ඔහුගේ අතීත මතකයන් අතර  සැහැල්ලුවෙ පාව ගියේය. සැබවින්ම මේ සියල්ල ඇයට කිව යුතුය. ඔව් බිදුවක් ඒක ඉස්පිල්ලක් හෝ පාපිල්ලක් ගොරහැඩි ලෙස සංස්කරණය නොකරම ඇයට කිව යුතුය.. ඒ නෑබුල් ගතිය තුල ඇගේ ප්‍රතිචාරය කුමක් වනු ඇත්ද? අතීතයට ඇය දක්වන ප්‍රතිචාරය තුළ අනාගතයේ ඔහුගේ රිදුම් දෙන හදවතට මද හෝ අස්වැසිල්ලක් ලැබෙනු ඇති ඔහු අන්ධව විශ්වාස කළේය.

මතු සම්බන්ධයි .
 

Tuesday, September 30, 2014

යක්ෂයාගේ කැමැත්ත


 



      ලිම්පොපෝ ගංගාව අසබඩ ලී බංකුවක් මත වාඩි වී හුන් එකොළොස් වියැති ෂෝන් ගල් කැටයක් විසි කර නැගෙන තරංග දෙස ආශාවෙන් බලා සිටියේය. ජල තලයක් දකින හැම මොහොතකම මට මගේ උද්වේගකර නාවික ජීවිතය සිහියට නැගේ.

 " අනේ සීයේ කතන්දරයක් කියන්නකෝ?" ඔහු සිව්වෙනි වතාවට යළිත් ඇවිටිලි කළේය.

 ෂෝන්ගේ කතන්දර ඇසීමේ නොතිත් ආශාවේ නිරන්තර ගොදුරක් බවට පත් වූයේ මාය. ඔහු වයසින් වැඩෙත්ම මෙම ආශාව තුරන් වේ යැයි අපේක්ෂා කළ ද සිදුවූයේ ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් දෙයකි. ග්‍රීම් සොහොයුරන්ගේ සුරංගනා කතා වල සිට ශේක්ස්පියර්ගේ කතා දක්වා  මා දන්නා සෑම කතාවක්ම ඔහුට කියා දී තිබුණු අතර ඒ සියල්ල කොතරම් හොඳින් ඔහුගේ මතකයේ ගබඩා වී තිබුණේද කිවහොත් එකම කතාව දෙවරක් කියා ඔහුව මුලා කිරීමට මට නොහැකි විය. එහෙයින් අවසානයේ මම ඇලෙක්ස් කාට්රයිට් නම් මගේ ජීවිතයේ එක අපූර්ව කතාන්දරයක් ඔහුට කීමට හරි බරි ගැසුණෙමි.

 

                                        ********************

             ග්ලොරියස් ක්වීන් නෞකාව කේප් ටවුන්හි නැංගුරම් හෙළා මාසයක් ඉක්ම ගොස් තිබිණි. අප්‍රිකාව සිසාරා තම බලය විහිදුවමින් සිටි එක්සත් රාජධානිය අඳුරු මහාද්වීපයේ නිදන්ව තිබූ රත්රන් හා දියමන්ති ආකර වලින් සිය වාසනාව  ඉහළ නංවා ගනිමින් සිටියාය. ග්ලොරියස් ක්වීන් නැවට පැවරී තිබුණු රාජකාරිය නම් ඒ වස්තු සම්භාරය සුරක්ෂිතව එංගලන්තය වෙත රැගෙන යාමයි.

 නැව් තට්ටුවේ එහා මෙහා ගමන් කරමින් බර කල්පනාවක සිටි ඇලෙක්ස්, කම්කරුවන් පිරිසක් මිනිසෙකුගේ සිරුරටත් වඩා විශාල ලේ තැවරුණු ගෝනියක් නැවට පටවනු දුටුවේය.

 " මේ මොකද්ද?" ඔහු කුහුල මැඩ ගත නොහැකි තැන  කම්කරුවෙකුගෙන් ඇසුවේය.

 " මේ තමා අප්‍රිකාවේ කළු පර්වතයේ අවසානය"

 ඇලෙක්ස් අමාරුවෙන් හුස්මක් ඇල්ලුවේය.

 " ඒ කිව්වේ ....අර..?"

 " ඔව් අප්‍රිකාවේ කළු පර්වතය කියල හැදින්වුව  අර සද්දන්ත හස්ති රාජයාගේ අවසානය තමා මේ.... සර් මේක කිව්වට අමනාප වෙන්න එපා.සුදු මහත්තුරු  කොහොම ඒ සතාට වෙඩි තිබ්බද මන්ද. මනුස්සයෙකුට ඒ වැඩේ  කරන්න බැහැ.කපිතාන් වොල්ටරුත් හිටියා එතන. ..එයාගේ වෙඩිල්ලට තමා සතා මැරුණේ.මේ දළ ගෙනියන්නේ රජ පවුලට ආභරණ හදන්නලු." කළු ජාතික කම්කරුවාගේ දෙනෙත් කඳුලින් බරව තිබිණි.

 "අධිරාජ්‍ය දිගු කල් දිනේවා!"

 ජැටියේ සිටි සුදු ජාතිකයන්ගේ ප්‍රීති ඝෝෂාව ඇලෙක්ස් කාට්රයිට්ට පැහැදිලිව ඇසුණි.

 "ගම් බිම් සේරම විනාසයි. තමුන්නාන්සේලාගේ රටේ මිනිස්සු තවත් පණක් නහන්නේ කිසිම බයක්  නැතුව! මිනිස්සු මරන්නෙත් සත්තු මරනවා වගේ."

 කම්කරුවාගේ වචන ඇලෙක්ස්ගේ හදවත පසාරු කරගෙන ගියේය.

 කපිතාන් වෝල්ටර් ආපසු නෞකාව වෙත පැමිණියේ කිසිවෙකුට මරා දැමිය නොහැකි හස්තියෙකු  ලෙස නම් දරා තිබූ ඒ දළ ඇතා දඩයම් කිරීමෙන් ප්‍රීතියට පත්ව ය.

"ඇලෙක්ස් දන්නව ද අද මම...... "

"ඔව්  මට ආරංචි වුණා"

"කෝ ඉතින් මට සුබ පතන්නෙ නැද්ද? "

"ඒක යක්ෂ සාප වැදෙන අපරාධයක් කපිතාන්"

"පිස්සු බහුබූත! "

ඉහළට නවා තිබූ කමිස අතෙන් නිරාවරණය වූ බාහුව දෙසට ඇඟිලි යැවූ ඇලෙක්ස් කඟවේනෙකුගේ රුව සහිත පච්චය සෙමින් පිරිමැද්දේය. 

 

                                                ***********

        ඒ සැප්තැම්බරයේ අඳුරු වැහිබර රාත්‍රියකි. අත්ලාන්තික් සමුදුර  සිසාරා හමන මුහුදු සුළං වල ද වෙනදාටත් වඩා චණ්ඩ බවක් තිබිණි.   ග්ලොරියස් ක්වීන් නැව දරුණු ලෙස පැද්දෙමින් ගමන් ගත්තාය.

දරුණු ලෙස ගිලන් වූ කපිතාන් වෝල්ටර් හට යන්තමින් හෝ  හිස කෙළින් කර ගත හැකිවුයේ සති දෙකකට පසුවය. එතෙක් ඔහු වෙනුවට සුක්කානම හසුරුවන ලද්දේ ඇලෙක්ස් නැමති තරුණ විය නොඉක්මවූ ඔහුගේ දෙවෙනියාය.

අසනීප වී සිටි කාලය පුරාම ඔහුගේ සුව දුක් සොයා බැලුවේ ඇලෙක්ස් ය. මේ තරුණයා හැරුණුකොට නැව තුළ කිසිදු මිනිස් පුළුටක් ගිලන්ව සිටි කාලය තුළ කපිතාන්වරයා නොදුටුවේය.

නැව පිළිබඳ බලාපොරොත්තු කපිතාන් වෝල්ටර්ගෙන් බොඳ වී ගියේ නැවේ ගමන් මඟ නිරීක්ෂණය කරන විටය.දුරදක්නයෙන් පරක් තෙරක් නොපෙනෙන සාගරය දෙස බැලූ  ඔහු හට  ගොඩබිමක සේයාවක් වත් නොපෙනිණි.

 " කපිතාන් අපිට කොතැනද වැරදුණේ?" ඒ ඔහුගේ දකුණත හා සමාන සහායකයාගේ කටහඬයි.

 " මට තේරෙන්නේ නැහැ. අවුරුදු විස්සක් තිස්සේ මේ මුහුදු රස්සාව කරන්නේ. එත් මේ වගේ දේකට මම කවදාවත් මුහුණ දීල නැහැ. මාලිමා වල දිශාවන් හිටි ගමන් වෙනස් වෙනවා. කාලගුණයත් හරිම අමුතුයි. හුළඟ හමන්නෙත් එකෙක දිසා වන් වලින් නුපුරුදු තාලෙකට.මම අසනීප වෙලා හිටිය ටිකේ මොනවා වෙලාද මන් දා"

 ඔහු බැරෝමීටරය පරීක්ෂා කර ආපසු පැමිණියේ පෙරත් වඩා අවුල් වූ සිතකිනි.

 " අපි මේ ඉන්නෙ කොහෙද?  "

 "සුබ ප්‍රාර්ථනා තුඩුව කිට්ටුව "

 " එහෙම වෙන්නෙ කොහොම ද? අපි කේප් ටවුන් වලින් පිටත් වෙලා දැන් සතියකටත් වැඩියිනෙ "

 " කපිතාන් මම දන්නවා අපට කොතැනද වැරදුණේ කියල"

 ඔහු පුදුමයෙන් තරුණයා දෙස බැලුවේය.

 " අපි ඒ මිනිස්සුන්ගේ රටවල් යටත් කර ගන්නවා විතරක් නෙවෙයි. .. ඒ රටේ සම්පත් සේරම සූරා කනවා. දේපල මංකොල්ලකනවා. ඒ පාපෙට අපි සේරම හවුල්කාරයෝ. තව දුරටත් මේ දේ වෙන්න ඇරලා මට බලාගෙන ඉන්න බැහැ. එංගලන්ත කාරයින්ට නිතර අමතක වෙන දෙයක් තියනවා කපිතාන් ! ඒ මොකද්ද දන්නවද?"

 ඔහු පිළිතුරු නොදී කැළඹීමට පත්ව ඔහේ බලා සිටියේය.

 " එංගලන්ත කාරයින්ට අමතකයි උන් නැව් වලට බඳවා ගන්න මිනිස්සුන්ගෙන් හරි අඩක්ම ඔය පිස්සු අධිරාජ්‍යවාදයෙන් බැට කාපු විදේශික සම්භවයක් තියෙන මිනිස්සු බව. ග්ලොරියස් ක්වීන් නැව වුණත් එහෙමයි"

 " ඇලෙක්ස් තමුසෙට මොන යක්ෂයෙක් වැහිලද?"

 "මෙච්චර කල් යක්ෂයාගේ කැමැත්තට ඉඩ දුන්නු එකයි වැරැද්ද!" ඔහු ගුගුළේය.

 "කපිතාන් ලෙඩ වෙලා හිටිය කාලේ ඇතුළත නැවේ ගොඩක් වෙනස්වීම් වුණා. "සවුත්හැම්ප්ටන් වරායෙන් ගොඩබාන්න තව කිසිම වස්තුවක් ඉතුරු වෙලා නැහැ කපිතාන් වෝල්ටර් !"

 "මොනවා?"

 තරුණ නාවිකයාගේ ශක්තිමත් පා පහරකින් විවර වූ ගබඩා කාමරයේ දොරෙන් කපිතාන්වරයාට දැක ගත හැකි වුයේ සියලු වස්තුව අතුරුදහන් වී ඇති බවයි.

 " දෙවියනේ? කොහොමද එහෙම වුණේ?"

 " අපි ඒ වස්තුව සැබෑ හිමිකරුවන්ට බෙදා දුන්නා. මේ වැඩේ රහසිගතව අරපරිස්සමට කරන්න ඕනේ නිසයි කපිතාන්ව ලෙඩ කරවන්න වුණෙත්. ඒ අනුව පහුගිය සති දෙකක කාලේ අපතේ ගියේ නැහැ. අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ මම කල්පනා කරලා සැලසුම් කළ ඒ හීනය ඉෂ්ට කර ගන්න පුළුවන් වුණා. මේ අද්භූත කාලගුණ විපර්යාසෙත් අපට වෙස් වළා ගත්ත ආශිර්වාදයක් වුණා."

 " ඉංග්‍රීසිකාරයෙක් වෙලා තමුසෙට ලැජ්ජාවක් නැද්ද මේ වගේ වැඩක් කරන්න කාට්රයිට්!"

 " හම සුදු පාට ඉංග්‍රීසි නමක් තියන  හැම මිනිහෙක්ම ඉංග්‍රීසිකාරයෙක් නෙවෙයි. මගේ ඇඟේ තියෙන්නේ දකුණු අප්‍රිකාවේ බන්ටු ගෝත්‍රිකයන්ගේ ලේ."

 කපිතාන්වරයා ඉණෙහි වූ පතරොම් තුවක්කුව ඉවතට ගත්තේය.

 " ඔය තුවක්කුවත් එංගලන්ත අධිරාජ්ජේ වගේම හිස්. ඕකේ උණ්ඩ අයින් කරලා තියෙන්නේ" ඉනික්බිති ඔහු සිවුරුහන් කළේය.

 "තමුසෙ නම් මහ යක්ෂයෙක්!"

" බෝට්ටුව ලෑස්ති කරන්න" ඇලෙක්ස් අණ කළේය.

 "මමයි මගේ හවුල්කාරයොයි  මේ බෝට්ටුවෙන් ආපහු දකුණු අප්‍රිකාවට යනවා.  ඒක ටිකක් අවදානම් තමයි. රට වෙනුවෙන් යුතුකමක් කරලා දැනෙන සතුටින් හිත පිරෙනකොට ඒ අවදානම දැනෙන්නේවත් නැති තරම්. එහෙනම් සුබ ගමන් කපිතාන්තුමා ! දෛවය විසින් ඔබට කැමති දඬුවමක් දෙයි. ඔබේ අවසාන මරණ වරෙන්තුව ලියන්න මට අයිතියක් නැහැ .එංගලන්තේ ජිවත් වෙන එකත් අපිට පිළිකුල්" ඔහු උගුර පාදා සාගරයට කෙළ ගැසුවේය.

                                                         ************

"ඉතින් ඊට පස්සේ?"

 " ඉතින් ඊට පස්සේ ඒ ඇලෙක්ස්ට මුරණ්ඩු, නරකම නරක ෂෝන් කියන මුණුබුරෙක් ලැබුණා"

බොරු අමනාපයක් මවා පාමින් ෂෝන් මොහොතකට නිහඬව හිදී.

 " මට සීයා ගැන ගොඩක් ආඩම්බරයි!" ඔහුගේ දෙනෙත් බබළයි.

 මම  ඔහුගේ අතින් අල්ලාගෙන නිවස දෙසට පිය මැන්නෙමි.

 

 

Monday, September 22, 2014

සුපෙම් යාත්‍රා ( සත්වැනි දිගහැරුම)


විදුලි පංකාවේ ඉසියුම් ශබ්දය පමණක් ඇසෙන විට රහල් ගේ මුවින් වදනක් හෝ පිටවේ යැයි අපේක්ෂාවෙන් සාවිත්‍රි බලා හුන්නාය. අද  පත්තරය දෙස නෙත් හෙලූ ඔහු  අවසානයේ  කටහඬ අවදි කළේය.

" ඒ කියන්නේ එයා ආර්ටිකල් එකක් ලියනවට කැමතිම නැහැ?"

" නැහැ සර්!"

" ඒ මොනවා වුණත් කොහොම හරි මට විදර්ශන සේනානායක ගැන ලිපියක් ඕනෙමයි"

" එයා හරි අමුතු කෙනෙක් සර්. ප්‍රසිද්ධියට කොහොමටවත් කැමති නැහැ. එයාගේ ප්‍රදර්ශනේට කලින් ආර්ටිකල් එකක් ලියාගන්න බැරි වෙයි"

" කල් ගියත් කමක් නැහැ. කොහොමහරි මේ කලාකරයව අපි අපේ රටේ මිනිස්සුන්ට අදුන්නලා දෙන්න ඕනේ. නැත්තම් ඒක මහා අපරාදයක්"

" ඉතින් දැන් මම මොකද කරන්නේ?"

" කෝකටත් ඔයා ආයේ ගිහින් එයාව හම්බ වෙන්න"

සාවිත්‍රිගේ දෙනෙත් විස්මයෙන් මහත් විය.

" ආයෙමත්?"

" ඔව් සාමාන්‍ය යාලුවෙක් මුණ ගැහෙනවා වගේ හම්බවෙලා ආර්ටිකල් එකට තොරතුරු එකතු කර ගන්න. ඔය වගේ මිනිස්සු ගොඩක් වටිනවා. මගේ යටිහිත කියනවා මිනිහා ළඟදීම සම්මානයක් දෙකක් දිනා ගනී කියල. එහෙම වුණොත් අනික් පත්තර වලට කලින් එයාව අපි අදුන්නලා දීල තිබුණොත් ඒක පත්තරේ නමටත් හොඳයි"

" එයා චිත්‍ර අදින්නේ සම්මාන බලාගෙන නෙවෙයි සර්"

" හැමෝම ඔය කතාව කියනවා තමන්ට සම්මාන හම්බෙන්න කලින්. ඒවා හම්බෙනවට අකැමැති කෙනෙක් නැහැනේ."


සාවිත්‍රි යාන්ත්‍රිකව හිස සැලුවාය.


                                                     ****************

වායු සමීකරණය කරන ලද අවන්හලේ සුවදායි වායුගෝලයට උණුසුම් කොපි සුවඳද මුහු වී තිබිණි.සාවිත්‍රිගේ සිත දෙගිඩියාවෙන් බර වී තිබිණි. කෙළවරම මේසයේ  කල්පනාවක නිමග්නව හුන් විදර්ශන සේනානායක නෙත ගැටීමට ඇයට ගත වූයේ නිමේෂයකි.

"සොරි විදර්ශන , ට්‍රැෆික් හින්ද පොඩ්ඩක් පරක්කු වුණා."

" අය්යෝ ඒකට කමක් නැහැ. මාත් ගෙදරට වෙලා කම්මැලි කමේ හිටියේ"

කෝපි කෝප්පය ඇය දෙසට සෙමින් තල්ලු කළ ඔහු විමසුම්සහගත බැල්මක් සාවිත්‍රි දෙස හෙළුවාය.

" දැන් මට මොකද එන්න කිව්වේ?"

" විශේෂයක් නැහැ විදර්ශන"

" ඒකනම් එච්චර පිළිගන්න පුළුවන් උත්තරයක් නෙවෙයි" ඔහු සරදම් සහිත සිනහවක් කැටිවූ මුවින් ඈ දෙස බැලුවේය.

" ඇයි ඒ"

" මට පේන්නේ ආර්ටිකල් ඒක ලියා ගන්න බැරි වුනු නිසා ඔයා මිස්ටර් රහල් ගෙන් හොඳටම  බැනුම් අහල"

" නැහැ . සර් මට බැන්නේ නැහැ.. ඒත්..."

" ඒත් කොහොම හරි ආර්ටිකල් එක ඕනේ කිව්වා නේද?"

" ඔයා කොහොමද දන්නේ?"

" කලාකාරයින්ට සමහර දේවල් ඉවෙන් වගේ තේරෙනවා . එකයි ඒගොල්ලෝ අනික් අයගෙන් වෙනස්"

කිසිවක් නොදෙඩු සාවිත්‍රි ලේන්සු කෙළවරකින් දාඩිය පිස දැමුවාය.

විදර්ශනගේ දෙනෙත් නතරව තිබුණේ ඇයගේ සිහින් දිගු ඇඟිලි අසලය. කිසිවක් ආලේප කර නොතිබූ ලා රෝස පැහැ සුමට නියෙන් යුත් ඒ දෑත්වලින් කියා පෑවේ කලාව දෝතින් දරා ගෙන උපන්නියකගේ ලකුණුය. එහෙත් ඒ කලාකාරිය ඇය තුළ කොහේ හෝ සැඟවී සිටිනවා විය යුතුය. ඒ ඔහු මේ දකින පුවත්පත් කලාවේදිනිය නොවේ.
 
"ඇත්ත, මට ඔබ ගැන ආර්ටිකල් එකක් ලියන්න බාර දී තිබෙනවා තමයි..නමුත් ඒ ආර්ටිකල් එක ලියන්න සීමාවක් මායිමක් සොයා ගත නොහැකිවයි මා ඉන්නේ..'' සාවිත්‍රී පැවසුවේ විදර්ශනගේ නෙත දෙස එක එල්ලේ බලමිනි...

කෝපි කොප්පය මඳින් මඳ තොලඟ ගාවමින් කෝපි රසය විඳිමින් සිටි විදර්ශනගේ මුවෙහි පළ වූයේ සිනහවකි.. ඒ කියන්නේ ඔබට මා ගැන කියවීමක් අවශ්‍යයි...

''ඔව් සැබවින්ම''...සාවිත්‍රී පැවසුවේ අභිලැස පිරි නෙතකිනි.

මතු සම්බන්ධයි ...

ලියන්නේ ධරණී වීරසේකර සමඟ ෂෙනාල් රාජකරුණානායක


 

Tuesday, September 2, 2014

සුපෙම් යාත්‍රා ..නිකැළැල් ප්‍රේමයේ තීර්ථය සොයා (සවැනි දිගහැරුම)

" මට සමාවෙන්න බාධාවක් වුණා නම්. මම ඇවිත් ටිකක් වෙලා. වැඩේ අතරමගදී කතා කරන්න හොඳ නැති නිසයි හිටියේ."

"චිත්‍ර අදිනවා කියන්නේ භාවනාවක් වගේ වැඩක්.  නිරාමිස භාවනාවක් නම් නෙවෙයි. මේ චිත්‍ර එක්ක මම ගොඩක් ඇලෙනවා .ඔයා මගේ දැහැන බින්දා... අහා ඒකට කමක් නැහැ."  ඔහු පින්සල් පසෙක තබා හිස එසවූයේය.



සාවිත්‍රි ඔහුගේ මුහුණ පැහැදිලිව දුටුවේ එවරය. ඇයගේ දෙනෙත් විස්මයෙන් මහත් විය. හරි මට මතකයි.මේ ඔහුය! එය කෙතරම් අහම්බයක්ද?

" මන් හිතන්නේ අපි මීට කලින් කොහේදී  හරි මුණ ගැහිලා තියෙනවා.  පොත් ප්‍රදර්ශනේදි නේද? අර මට ගත්ත පොත දීලා ගියේ ගොඩගේ ස්ටෝල්  එකේදී"

"එහෙම දෙයක් වුණා මතකයි. එත් මට මූණ හරියට මතකයක් නැහැ. එත් ඔයා මේ ඇවිත් ඉන්නේ ඒ පොත මට ආපහු දීල යන්න වෙන්න බැහැ." විදර්ශන කීවේය.

සාවිත්‍රි මදක් විළියෙන් රතු විය.

" නැහැ මම සාවිත්‍රි. පත්තරේ වැඩ කරන්නේ. රහල් සර් තමයි මාව එව්වේ සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් ගන්න කියල"

" මම ඔය දේවල් වලට ඒ හැටි කැමැත්තක් නැති බව මම රහල්ට පැහැදිලි කරලා කිව්වා. ඒ තියෙද්දිත්....මම දන්නේ නැහැ යි ඔයාව එව්වේ කියල..කොටින්ම මන් කැමති නැහැ මන් ගැන අනවශ්‍ය ප්‍රචාරයක් පත්තර වලින් දෙනවට. ඒ හින්ද මන් ඔය වැඩේට කැමති නැහැ. සමාවෙන්න"

" එහෙම කරන්න එපා. විදර්ශන මහත්මය, මම රහල් සර්ට පොරොන්දු වුණා ආර්ටිකල් එකක් දෙනවා කියල. මේක මගේ රස්සාවටත් හරි නැහැ."

අපක්ෂපාතී ලිපි නිසා දේශපාලකයින්ගේ නිරන්තර ක්‍රෝධයට පාත්‍ර වන සාවිත්‍රි මදක් හෝ සැනසුමක් ලැබුවේ මෙවැනි ලිපියක් සම්පාදනය කිරීමට ඉඩ ලැබෙන විටය. ඒ සදහා ඇති අවස්ථාව ගිලිහී යාමට ඉඩ දිය නොහැකිය.

"අපිට සාමාන්‍ය පිළිසදරක යෙදෙන්න පුළුවන්. හැබැයි සම්ප්‍රදායික සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් නම් එපා. රහල්ගේ පැත්තෙන් ප්‍රශ්නයක් වුනොත් මම කියන්නම්කො මමයි එපා කිව්වේ කියල"

සාවිත්‍රි කිසිවක් කර කියා ගත නොහැකිව අසරණ බැල්මක් හෙළුවාය.

"එයා එපා කිව්වට කමක් නැහැ. කොහොමහරි ඕනේ විස්තර දැනගත්තොත් ආර්ටිකල් ඒක ලියන්න පුළුවන්." ඇය සිතුවාය.


"මම සායම් ටික හෝදගෙන එන්නම් පොඩ්ඩක් වාඩි වෙලා ඉන්න". ඔහු අලංකාර වේවැල් පුටුවක් පෙන්නුවේය.

නිහැඩියාව මුසු නිස්කලංක පරිසරය සාවිත්‍රිගේ සිත පැහර ගත්තේය. ඊයේ පතිත වූ වරුසාව නිසා  තවමත් වාතයේ පැවතියේ ජාල වාෂ්ප මුසු සිසිල් බවකි. චිත්‍ර එල්ලා තිබූ බිත්තිය දෙස  ඇය බලාගත්වනම සිටියාය.

ඔහු ආපසු පැමිණියේ තීන්ත පැල්ලම් වැකුණු ඇඳුම වෙනුවට අලුත් ඇඳුමක් ඇඳගෙනය. නමුත් ඔහුගේ කේශ කලාපයේ  තිබූ අපිළිවෙල පෙර පරිදිම පැවතිණි. ඔහු ඇය සමීපයෙන්ම හිඳ ගන්නා විට ප්‍රසන්න ඖෂධීය සුවඳක් ඔහු වෙතින් වහනය විය.

" විදර්ශන මහත්මයා ඇයි ප්‍රසිද්ධ වෙනවට ඔය තරම් අකැමැති ?" සාවිත්‍රි ඇසුවාය .

"මහත්මය කියන්න ඕනේ නැහැ" ඔහු සිනා සුණේය.  සාමාන්‍යයෙන් කලාකරුවන් කෙරෙන් දක්නට ලැබෙන බුලත් කහට හෝ සිගරට් කහට බැදුණු දුර්වර්ණ දත් පෙළක් වෙනුවට ඔහුට හිමව තිබුණේ දීප්තිමත් දසන් පෙළකින් එළිය වූ සිනහවකි.

" මම චිත්‍ර අදින්නේ මගේ සතුට වෙනුවෙන් මිසක් ප්‍රසිද්ධ වෙන්න නැත්තම් මුදල් හම්බ කරන්න නෙවෙයි" ඔහු නිවුණු හඩින් කීවේය.

"එතකොට සල්ලි? එතකොට ප්‍රදර්ශනයක් තියන්නේ?"

" කාටවත් අත නොපා ජිවත් වෙන්න තරම් සල්ලි මා ගාව තියෙනවා. ඒ ඇති. ප්‍රදර්ශනේ තියන්නේ මගේ නිර්මාණ අනික් අයටත් බලා ගන්න ඉඩක් ලබා දෙන්න."

" විදර්ශන චිත්‍ර අදින්න මුලින්ම යොමු වුණේ කොහොමද?"

"ආයෙත් මාව ඉන්ටර්වීව් කරන්නද හදන්නේ?" ඔහු සිනා සෙමින් ඇසුවේය.

"අපෝ නැහැ නැහැ. මම නිකං දැනගන්න ඇහුවේ"

" මම දන්නේ නැහැ කවදද හරියටම ඒකට යොමු වූණේ කියල. එත් ඒක හරියට සසර පුරුද්දක් වගේ. සමහර දේවල් අපි හිතල නෙවෙයි කරන්නේ. ඉබේ ඒ පිළිවෙලට සිද්ධ වෙනවා. මේකත් හරියට ඒ වගේ. ඒ වෙලාවට ඒ දේවල් වලට ඉරණමේ විදිහට වෙන්න දෙන්න ඕනේ "

" ඒ කිව්වේ?"

"මගේ අම්මවත් තාත්තවත් කවදාවත් හිතන්න නැතුව ඇති මම පින්සලක්වත් අල්ලයි කියල. මම උසස් පෙළට ඉගෙන ගත්තේ වාණිජ. ජීවිතේට පින්සලක් අතට ගත්තෙත් උසස් පෙළ පන්තියේදි. එතකොට විභාගෙට මාසයයි. නමුත් එදා මට තේරුණා මෙච්චර කල් මම ගිහින් තියෙන්නේ වැරදි පාරක බව. නමුත් පටන් ගත්තා දේ අත් ඇරලා ආපහු හැරෙන්න කල් මදි. ඒ හින්ද මන් විභාගේ ඉවර වෙනකම් ඉවසීමෙන් හිටියා. කැම්පස් එකේදී ගණන් හදන ගමන් චිත්‍ර ඇන්දා. උපාධිය ඉවර වුණාට පස්සේ මන් ආසාවෙන් හිටියා දේ පූර්ණ කාලින කරන්න පටන් ගත්තා."

"නමුත් ඔබගේ චිත්‍ර වල තියෙන්නේ වසර දහයක් පහළොවක් තිස්සේ මේ කලාව ප්‍රගුණ කළ කෙනෙක්ගේ පරිණතබව."

"පරිණතබව ඇති වෙන්නේ වයස එක්ක නම් මේ ලෝකෙ ඉන්න වයස්ගතම කෙනා තමයි පරිණත බැවින් වැඩිම වෙන්න ඕනේ.ඒත් එහෙම නැහැ. ඒක ඇති වෙන්නේ අත්දැකීම් එක්ක "

" හාහා කතා කරලනම් මට දිනන්න බැරි වෙයි වගේ" යි සිතු සාවිත්‍රි සෙමින් හිස වනා එය අනුමත කළාය.

මතු සම්බන්ධයි

ලියන්නේ ධරණී වීරසේකර සහ ෂෙනාල් රාජකරුණානායක




 

Sunday, August 31, 2014

මන්දාරම් අඳුර මැදින්


"දැන් උඹ මොනවද කරන්න හිතා ගෙන ඉන්නේ. ඉස්කෝලේ ලොකු මහත්තයා නම් කිව්වේ උඹව ටවුමේ ලොකු ඉස්කෝලෙට යවන්න කියලා."  අඳුරු කුටියට වැටෙන සිහින් එළිය දෙස බලා ගෙන තාත්තා අසයි.
 
"එච්චර සල්ලියක් නැහැනේ තාත්තේ . අනික නංගි ගැන බලන්නත් එපැයි. මම ගමේ ඉස්කෝලෙටම යන්නම්. හොඳ පන්තියකට දෙකකට ගියොත් මට විභාගේ පාස් වෙන්න පුළුවන් වෙයි"
 
"උඹේ කැමැත්තක් . අපිට ඕව ගැන තේරුමක් නැහැ නෙවෙ"
 
" කොල්ලට දොස්තර මහත්තැන් කෙනෙක් වෙන්න ඕනමයි කියන්නේ. ඕක ගොඩක් අමරුයිලු. කලා කොලා නම් එච්චර නැහෙන්නේ නැතුවම විස්ස විද්‍යාලේ යන්න තිබ්බ" අම්මා කියයි.
 
" කොලුවගෙ ආසාව තියෙන දේ එපැයි කොරන්න දෙන්න" තාත්තා කියයි.
 
"මිනිහෙක්ගේ හද ගැස්ම අදුනගන්න පුළුවන් ක්‍රම දෙකයි මේ ලෝකෙ තියෙන්නේ. එකක් කලාකාරයෙක් වෙන එක අනික දොස්තර කෙනෙක් වෙන එක . කලාකාරයෙක් වෙලා අම්මලාව බලාගන්න මට බැහැ. ගොඩක් කලාකාරයෝ මිනිය තියන්නවත් තැනක් නැතුවයි මැරෙන්නේ. අම්මල ඔය දුක් වින්ද ඇති. මට ඕනේ අම්මලාව මේ නරකාදියෙන් බේර ගන්න. එකට ටිකක් මහන්සි වෙන්න වුණාට කමක් නැහැ. දුක් විදලා ලැබෙන දේයි ගොඩක් වටින්නේ."


බස් රථයේ කවුළුවෙන් හීතලම හුළඟක් හමා එන්නේ මගේ හිසකෙස් තවත් අවුල් කරමිනි. වේගයෙන් ගමන් වංගු අතරින් ගමන් ගන්න බසයේ කෙළවරක වාඩි වී හුන් මට මීට සය වසරකට පෙර  අම්මා සහ තාත්තා පැවසු ඒ වදන් සිහියට නැගේ. මගේ දෙනෙත් තෙත්ව ඇති බව දැනෙන විට  මං කඳුළු සෙමින් පිසදා ගනිමි. මම ඇදුම් බෑගය තවත් තදින් තුරුළු කර ගනිමි. මගේ පළමු පත්වීම මන්දාරම් නුවර ග්‍රාමීය රෝහලටය. අසුනේ ඒ මේ අතට බර වන විට  ඇදුම් බෑගයේ ඇති වෙද නළාවේ ආදරණීය ස්පර්ශය මට දැනේ.

අලුත් පත්වීම ලැබ ඒ නාදුනන පෙදෙසට ගිය පසු මගේ ළයාදර සේවකයා වූයේ අප්පුය. ඔහු මුඛරි කම සහජයෙන් මෙන් උරුම කර ගත්තෙකි.

" මේ පැත්ත හරිම හාස්කම් තියෙන පැත්තක් සර් .අපේ රාවණා රජ්ජුරුවෝ සීතා දේවිව හිර කරලා තිබ්බේ මේ පළාතේ කියලයි ගම්මු කියන්නේ.  ඒ ගොල්ලෝ රාවණා රජ්ජුරුවන්ව දෙවියෙක් වගේ අදහනවා "

" වෙන කෙනෙක්ගේ බිරිඳක් පැහැරගෙන ඇවිත් හිර කරලා තියාගෙන ආදරේ ලැබෙයි කියල බලන් හිටියා මිනිහෙක් මට පේන්නේ මෝඩයෙක් හැටියට මිසක් දෙවියෙක් හැටියට නෙවෙයි අප්පු"

"අම්මෝ සර් ඔය කතා කියන්න එපා. රාවණා රජ්ජුරුවන්ගේ අඩවිය මේක"

මම ඔහුගේ අනුවණකම ගැන සිතමින් තනිව සිනාසෙමි.

                                                   *************


                                   අලුත් තැනට පැමිණ දින තුනක් ගත විය.එදින තරමක් මීදුම පැවතියද උදෑසනින්ම ඇවිදින්නට යාමට මට සිත් විය. කුඩා කල පටන් සීත කාලගුණය මට හොදින් ඔරොත්තු දෙයි. අප්පු සැකසූ කිරි කෝපි කෝප්පය උගුරට දෙකට පානය කළ මම මීදුම අතරින් කඳුකර මායිම ඔස්සේ පිය මැන්නෙමි.

තවම හිරු නැගී නොමැති මුත්, පෙරදිග අහසේ වුයේ චමත්කාරජනක ප්‍රභාශ්වර මන්දාලෝකයකි. හෙල්මළු කුඹුරු වලට එපිටින් මීදුම අතරින් රන් කෙඳි සේ අරුණාලෝකය පතිත වෙයි. මීදුම මැදින් කිසිවක් පැහැදිලිව නොපෙනුණනද මට අඩි කීපයක් ඉදිරියෙන් ගමන් ගන්න කාන්තාවකගේ රුවක් මගේ නෙත ගැටිණි.

විගසින් කඳුකර මාර්ගයේ  එක කෙළවරක  සිට වේගයෙන්  පැමිණි ලොරි රථයක් මහා හඩින් තිරිංග තද කරන හඬ මට ඇසිණි.ඉන් පසු එය මා සිටි ස්ථානයද පසු කර වේගයෙන් ධාවනය විය.

කුමක් හෝ හේතුවක් නිසා අනතුරක සේයාවක් මට ඉව වැටිණි.  ඉන්  මොහොතකටවත් නොනැවතුණු මම ශබ්දය පැමිණි දිසාවට , මීදුම කපා ගෙන වේගයෙන් දිව ගියෙමි.

මාර්ගය කෙළවර වූ තැන බිස්ස මත තරුණියක් වැටි සිටියාය.  අනතුරින් අයගේ නළලේ වම පස දරුණු ලෙස තුවාල වී තිබිණි .වෙද නලාව සාක්කුවේ තිබීම ගැන ස්තුතිවන්ත වූ මට ඇය තවමත් ජීවතුන් අතර බව පසක් විය. ඇය තවත් පියවර කිහිපයක් පසුපසට විසිවී ගියා නම් ප්‍රපාතයෙන් වැටී මිය යන්නට ඉඩ තිබිණි.

                                                ****************


මගේ ප්‍රතිකාරයෙන්  ඇය යම් ගුණයක් ලැබුවාය. මෙවැනි දුෂ්කර පළාතක දුක් විදින තරුණියකගෙන් අපේක්ෂා කළ නොහැකි අන්දමේ රූමත් සහ බුද්ධිමත් පෙනුමක් ඈ කෙරෙන් දිස් විය. මින් පෙර සරසවියේ සය වසර තුළදී පවා නොහැගුණ හැඟුමකින් මගේ සිත පිරී ගොස්ය. ඇයගේ තත්වය නරක අතට හරි අයව නගරයේ රෝහලට මාරු කර යැවීමට සිදු වේ යැයි මා තුල බියක් විය. ඒ බියෙහි මුල ඇත්තේ ප්‍රේමයක් බව තේරුම් ගැනීමට මට අපහසු නොවීය.
 
මා දකින විට වේදනාවෙන්  තැවුණු අයගේ දෙනෙත් වල කාන්තියක් පෙනේ.
 
I swear by Apollo, the healer, Asclepius, Hygieia, and Panacea and I take to witness all the gods, all the goddesses, to keep according to my ability and my judgment, the following Oath and agreement....
 

අවුරුදු සිය ගණනක් පැරණි හිපොක්‍රටික් දිවුරුම මගේ මනස තුළ දෝංකාර දෙයි. ඇය මගේ රෝගියාය. නමුදු කිසිවක් නොදැන ඇය කෙරෙහි ප්‍රේමයක් ඇති වීම නිසාදෝ මට මා ගැනම බියක් දැනුණි.

 " සර්ට ඕක තම මම කියන්නේ උදේ පාන්දර ඇවිදින්න යන්න එපා කියල" මේ සිදුවීම දැනගත් වහාම අප්පු කිවේය. ඔහුගේ මුහුණෙන් පල වුඋයේ භීතියට පත් ලකුණුය.

 " ලෙඩාගේ කාට හරි මේ ගැන දන්වන්න වෙයි"

 " වැඩක් නැහැ සර්. පියුමි ඉස්කෝලේ නෝනට කවුරුවත් නැහැ. එයා අර ළමා නිවාසේ තමයි පොඩි කාලේ ඉදන් හැදිලා තියෙන්නේ "  ඔහු නිල්වන් කඳු යාය පාමුල ඇති ගොඩනැගිල්ලකට ඇත දිගු කරයි.

 "හරිම හොඳ ඉස්කෝලේ නෝනා කෙනෙක් . ගමේ ඉස්කෝලේ හරියට වැඩ කරන කෙනෙක්ට ඉන්නේ එච්චරයි. මේ දවස් වල ළමා නිවාසේ ලලිතා නෝනා ඉස්කෝලේ නෝනට මනමාලයෙක් හොයනවා. ඉස්කෝලේ නෝනාගේ ඕවට කිසි උනන්දුවක් නැහැ". 

 " හැබෑට?" මගේ යටි සිත සතුටින් පිනුම් ගසයි.

 "තාම විසි තුනයිනේ මාමේ  කියල කියනවා මන් ඔය ගැන කියද්දී. මොනවා වුණත්  හොඳ ගුණ යහපත් මහත්තයෙක් හම්බ වෙන්න ඕනේ "

                                                  ************
කාලය වේගයෙන් ගෙවී ගොස්ය. නංගිගේ මංගල්ලයෙන් පසුව යුතුකම් ඉෂ්ට කළ වැඩිමහල් සොහොයුරෙකු ලෙස  මට වෙනදාටත් වඩා සැහැල්ලුවක් දැනේ . බරපතල රෝගීන් කිසිවෙකු නොසිටීම නිසා  ඒ කටයුතු කර ගැනීම මට පහසුවක් විය.

" දැන් පුතත් පිළිවෙලක් වුනොත් නරකද?" අම්මාගේ හැම ලියුමකම එම වාක්‍යය නොවැරදීම තිබේ.

              මා නංගිගේ මගුල සදහා මන්දාරම් නුවරින් පිට වූ දින පියුමි සම්පූර්ණ සුවය ලබා රෝහලෙන් පිටව ගොස් තිබිණි. එක දිගට නිවාඩු ගැනීමට මට සිදු වුණේ අන් විකල්පයක් නොවූ හෙයිනි.මේ බව මට දැනගන්නට ලැබුණේ මසකට පසු ආපසු රෝහලට පැමිණෙන අතරමගදී අයව හමු වූ  විටය. 
         මට ඒ ගැන කිසිත් නොකියා මගේ රෝගියා ගැන එවන් තීරණයක් ගැනීම නිසා මම රෝහලේ ජේෂ්ඨ වෛද්‍යවරයා සමග අමනාපයෙන් පසු වුණෙමි.  නමුත් ඇය කීවේ ඇය වෙනදාටත් වඩා සුවෙන් පසුවන හෙයින් ඔහුගේ තීරණයේ වරදක් නැති බවය.
ඔහු විශ්‍රාම ගැනීමට දින කිහිපයක් පමණක් පවතී හෙයින් නිකරුනේ මේ ගැන වාද කර සිත් රිදවා ගැනීමට මම කැමති නොවීමි. රෝහලේ අනික් කිසිවෙකුත් අප්පුවත් ඉන් පසුව පියුමි ගැන වචනයක්වත් කතා නොකළහ.

පියුමි සහ මා අතර ඇති සම්බන්ධය ගැන කිසිවක් කිසිවෙකුටත් නොපැවසීමට මම වග බලා ගතිමි. කිසිවක් නොකීවද අප්පු හැසිරෙන්නේ තතු සියල්ල දන්නා කෙනෙකු පරිද්දෙනි.
     මට හැම දිනකම ඇයව මුණ ගැසෙන්නේ  ඇය මුලින්ම දුටු කඳුකර මාවතේ ඒ  වෙලාවටමය.  අප එතන සිට තණකොළ පලස මත වාඩි වී අල්ලප සල්ලාපයේ යෙදෙමින් හිරු නැගෙනයුර බලා සිටිමු. නිකරුනේ ගම්මුන්ගෙන් කතා අසා ගැනීමට අප දෙදෙනාටම අවශ්‍ය නොවීය. පෝය දින වල මට ඇයව මුණ නොගැසෙන්නේ ඇය උදෙන්ම සිල් ගැනීමට යන නිසාය.

 "එදා ඔයා නොහිටින්න මම මැරිලා ගොඩක් කල්" අයගේ කටහඬ සිහින්ය. හිත නිවනසුළුය.

 " ඔයා මැරෙන්න බයද?" මම අසමි.

 " අපි ආදරය කරන  දේවල් මැරුණට  පස්සේ හරි ලැබෙනවානම් මම මැරෙන්න බය නැහැ." ඇය සිනා සෙමින් කියන්නීය. සාහිත්‍ය පොත් මත ජීවත් වන ඇයගේ සමහර පිළිතුරු මට නොවැටහේ.

 

                                 ***********

 මගේ සිත පුරා පිරී පවතින්නේ ඉමහත් සතුටකි. තවත් මෙය ඔහුගෙන් වසන් කර තැබීමට මගේ සිත නොදෙයි.

 " අප්පු මට දෙයක් කියන්න තියෙනවා "

 ඔහු නෑබිළිය පසෙක ලා මා දෙස විස්මය මුසු බැල්මක් හෙළීය.

 " මං පියුමි මිස්ව බදින්නයි යන්නේ"

 අප්පුගේ නළලෙහි හා කම්මුලෙහි මස් පිඩු අවතාරයක් දුටුවාක් මෙන් වේගයෙන් සැලෙන්න විය.

 " මො...  ක... ක්...?"

 "මං පියුමි මිස්ව බදින්නයි යන්නේ"

 " ඇයි සර්.....මීට මාස තුනකට කලින් සර් නංගිගේ මංගල්ලෙට ගමේ ගිය දවසේ....... පියුමි මිස් නැති උනානේ..."

 
" සමහර දේවල් මැරුණට  පස්සේ හරි ලැබෙනවානම් මම මැරෙන්න බය නැහැ."

 ඇයගේ කටහඬ හීනෙන් මෙන් ඇසෙද්දී මම ක්ලාන්ත වුණෙමි.

 

                                                   සමාප්තයි.!

 

 

 

 

  

 
 
 
 
 
 
 
 

Monday, August 25, 2014

නුඹ සයුර සේ මැයි...


කාලෙකට පස්සෙ ඇබ්බැහි වෙලා වගේ අහන්න පෙළඹුණු ගීයක් ගැන පොඩි විවරණයක් කරන්න හිතුණා. මේ තියෙන්නෙ ඒ ගීතය.


නුඹ සයුර සේ මැයි
බිඳී විසිරෙයි සිතුම් පෙණ පිඬු සිත් ඉවුරු බැම්මේ    

දුක කඳුළ ඈතයි
හද විලේ පෙම් කුමුදු පීදෙන හඬ ඇසෙයි රහසේ

සිත හරිම සීතයි
සඳ මඬල යට උණුහුමට පිපි තරු මලක් වාගෙයි

සඳ තවම තරුණයි
සඳ දිලී තරු නිවී ගිය දා දුක් කඳුළු බෝමැයි

නුඹ මගෙ ම ගාණයි
සසර ගණනක පැතූ ලෙස අප හමුවුණා වාගෙයි

වැට කඩුලු බෝමැයි
සතුට දුකඳුරු එකට විඳගමු අපි අපෙම වේ මැයි

 

නුඹ සයුර සේ මැයි කියන එකෙන් මට හැඟෙන්නේ පෙම්වතා තුළ තියෙන ආදරයේ විශාලත්වය. අනන්ත වු සාගරය තරම් ආදරය ගැඹුරු බව. හෑම සිතුමක ම මුල ඇය සිටින බව හරියට සාගරයෙන් තොරව පෙණ පිඬු උපදින්නෙ නැහැ වගේ. සිත තුළට ඔහු පිළිබඳ පෙම් හැඟුම් එන විට දැනෙන ආනන්දය නිරූපණය කරන සියුම් සංකේතයක් වගේ පෙණ පිඩු කියන යෙදුම.

ඝට්ටනයකින් තොරව රිදුමකින් තොරව පෙමක් පවතින්නෙ නැහැ.හරියට රළ ගැටෙන කොට පෙණ පිපෙනවා.මේ පෙම තුළත් හැංගුණ ඉසියුම් වේදනාවක් තියෙන බවට තරුණියට කරන ඉඟියක් දෝ කියල හිතෙනවා.

 එත් තරුණිය කියන්නේ දුක කඳුල ඈතයි කියල. ප්‍රේමය නිසා ඇයගේ හදවත විකසිත වෙලා අවසන්.ඔහු වෙනුවෙන් අයගේ සිත තුල ජනිත වූ පෙම ඇයට දැනෙනවා. ප්‍රේමය නම් කුමුදු මල් පෙති විහිදන සියුම් සිහින් හඬ ඇසෙන තරමටම ඇය අගේ හදවතත් එක්ක සමීප වෙලා,ඒකාත්මික වෙලා.

සිත හරිම සීතයි කියන එකෙන් මට හිතෙන්නේ කියවෙන්නේ තවම ඔවුන්ගේ ප්‍රේමය හරියටම ප්‍රකාශවෙලා නැහැ නැත්තම් එකට මකක් හරි ලොකු බාධාවක් තියෙනවා වගේ අදහසක්. ඒත් ඇයගේ ප්‍රේමය නිසා ඔහුට කටුක ජීවිතය තුල යම්තාක් හෝ උනුහුමක් දැනෙනවා. ඇය සඳක් නම් ඔහු හරියට අයගේ උණුහුම් රැස් කිරණ යට ඇයගෙන් ආලෝකවත් වුනු කුඩා තරුවක් වගේ.

ඇය හමුවේ ඔහු කොතරම් ක්ෂුද්‍රදකියල මීන් කියන්න හදනවා වෙන්න පුළුවන්. ඇයගේ එළියෙන් තොරව ඔහුට ජීවිතයක් නොමැති බව එයින් සංකේතවත් කරනවා.

සඳ තවම තරුණයි කියන්නේ ඔවුන් දෙදෙනාගේ ප්‍රේමය තවම අලුත් නෑබුල් කියන අරුත කියලයි මට හිතෙන්නේ. කවද හරි තරුණයාගේ ප්‍රේමය අහිමි වුව හොත් ඇයට කඳුළු සලමින් තැවෙන්න වේ යැයි ඇය බියෙන් සිටින්නේ. සඳ දිලි තරු නිවී ගිය දා දුක් කඳුළු බෝමයි කියන එකෙන් අදහස් වෙන්නේ ඒක වෙන්න පුළුවන්. ඔවුන්ගේ ප්‍රේමය කවද හෝ කඳුලින් නිම වේ යන අනියත බව අයගේ සිත තුල හොල්මන් කරනවා.

 සංසාරික බැඳීමක් ලෙස ඇයව හමුවුනා යැයි තරුණයාට හිතෙනවා. ඒ සසර පුරුද්ද මත ඔවුන්ගේ ප්‍රේමය ආරක්ෂා වේ යැයි ඔහු තුල පවතින්නේ සුබවාදී පැතුමක්. අවසානයේ තරුණිය කියන්නේ කොයි තරම් බාධක කම් කටොලු ආවත් සතුට මෙන්ම දුක ජීවිතයට දැනුනත් දෙදෙනාම එකාවන්ව මේ ජීවිත ගමන යමු කියල. ඒ අන්තිම පේළිය ගොඩක් දැනුණා.

Sunday, August 24, 2014

සුපෙම් යාත්‍රා .............. නිකැළැල් ප්‍රේමයේ තීර්ථය සොයා ...(පස්වන දිගහැරුම)



රහල් කවදත් ඔහොමය.. කිසිවක් විස්තරාත්මකව පවසන්නේ නැත..
 ''නුතන යුගයේ යථාර්ථවාදී කලාකරුවෙක්'' ..කවුද ඒ?

සාවිත්‍රිගෙ සිතට මෙය මහ බරක් වූවත් ඇගේ නොසිඳෙන කුතුහලයට ඇය දළු ලා වැඩෙන්නට ඉඩ දී පසු දිනට සූදානම් වූවාය...

උදෑසන අවදි වී, ලා නිල් කුර්තාවකින්  සැහැල්ලු  පාවහන් යුවලකින් සැරසුණු ඇයගේ වමතෙහි නූල් වලින් තැනූ අත් පළදනාවක් විය. 

සාවිත්‍රි රහල්ගේ කාර්යාලයට ගියේ දෙගිඩියාවකිනි..

කෝ රහල්?..ඇය කාර්යාලයේ වැඩ කරන අයෙක්ගෙන් ඇසුවාය..

 ''අන්න අද උදයේම හදිසි වැඩක් කියලා ගියා'' ඔයා ආවොත් මෙන්න මේක දෙන්න කිවුවා''..

"අද හවස හතරට ග්‍රීන් පාත් එකේදි විදර්ශන සේනානායකව හම්බවෙන්න. මම වාහනයක් ලෑස්ති කරලා තියෙන්නේ."

සවස හතර වන තුරු සාවිත්‍රි පසුවූයේ ඉමහත් නොයිවසිලිමත් බවකිනි.විදර්ශන චිත්‍ර ශිල්පියෙකු බව හැරුණු කොට ඔහු පිළිබඳව අන් කිසිදු තොරතුරක් සාවිත්‍රි දන්නේ නැත .

පුවත්පත් කාර්යාලයේ ලොකු බිත්ති ඔරලෝසුවේ හතරේ කණිසම නාද වන විට ඇය හුනස්නෙන් නැගී සිටියාය. මෙවැනි කටයුතු සඳහා  රහල් එවන සුපුරුදු මෝටර් රථය කාර්යාල රිය අංගනයේ නවතා තිබිණි. සාවිත්‍රි රියට ගොඩ වුයේ  හිතවත් රියදුරාට මද සිනහවකින් සංග්‍රහ කරමින්ම ය.

කාර්යාල වෙලාව අවසන් වීමට ලංව තිබූ හෙයින්දෝ කොළඹ නගරය තුළ සාමාන්‍ය කලබලකාරී බව එලෙසින්ම පැවතිණි.

ජනාකීර්ණ වීදි කිහිපයක් පසු කරමින් අතුරු මගකට පිවිස වේගයෙන් ඇදී ගිය රිය අවසානයේ නතර වූයේ තරමක් විශාල ඉඩමක් ඉදිරිපිටය.

"මැඩම් මෙතන තමා තැන. මම මෙතන ඉන්නම්. මැඩම් වැඩේ ඉවර වෙලා එන්න"

ලියකම් වලින් අලංකෘත වූ ගේට්ටුව සෙමින් විවර කළ සාවිත්‍රි  සුදු වැලි අතුළ මාවත මැදින් නිවස දෙසට පියමන් කළාය. කොළඹ වැනි ජනාකීර්ණ නගරයක් තුළ අපේක්ෂා කළ නොහැකි අන්දමේ ඉසියුම් නිස්කලංක බවකින් මුළු පරිසරයම වැසී තිබිණි. තුරු වියනකින් මැනවින් සෙවණ වූ කිරිගරුඬ ඇතිරූ පටු මන් පෙතක් ඔස්සේ ඇවිද ගිය ඇය නිවහනේ විවර වූ දොර අසල හිද මඳක් නැවතුණේ නාද කිරීමට සීනුවක් ඇතිදැයි සෝදිසි කරමින්ය.

විසල් සුදු බිත්ති මත නිදහස්ව දෑත් විදහා සිත්තම් කළ අමුතු අන්දමේ සිතුවම් රැසක් විය.

 කැන්වසයක කොන් හතරට සීමා වී තිබූ සිතුවම් වලින් ඔබ්බට ගිය යමක් මෙතුවක් දැක නොතිබූ ඇයට එම සිතුවම් ගෙන දුන්නේ ඉමහත් ආනන්දජනක හැඟුමකි.

අවට සිතුවම් වලින් වශීකෘත වූ සාවිත්‍රි ගෙබිමෙහි විශාල පුවරුවක් මත දැහැන් ගත වුනාක් මෙන් සිතුවමක් වර්ණ ගන්වමින් සිටි සිත්තර දුටුවේ මෙවරය.

නළලතට වැටී තුබූ අක්බමරු කෙස් රොදක් නිසා ඔහුගේ මුහුණ හරි හැටි නොපෙනුණත්, ඔහුට හිමිව තිබුණේ තරුණයෙකුට හිමි ශක්තිමත්බවින් නොඅඩු දෑත් ය. ඔහු මුනිවර ආධ්‍යාත්මයක් පෙන්නුම් කරමින් එහිම නිමග්නව සිටියේය.

"කලාව සංසාරය වෙත මිනිස්සුන්ව බැඳ තබන කෙළෙස් බර මායාවක් වෙනකොට කලාකාරයින් මුනිවරයින් වෙන්නේ කොහොමද?" සාවිත්‍රි සිතුවාය.

ඔහු දෙස විමසිල්ලෙන් මුව ඇය ගෙන බලා සිටි සාවිත්‍රිගේ අතින් කාමරයේ යතුරු කැරැල්ල ගිලිහී ගොස් මහා හඩින් පොලොව මත පතිත විය.

ඔහු සිතුවම වෙතටම නැඹුරු වූ දෙනෙත් ඉන් ඉවතට ගෙන ඇය දෙස ප්‍රශ්නාර්ථය මුසු බැල්මක් හෙළුවේය .


මතු සම්බන්ධයි.....

ලියන්නේ ෂෙනාල් රාජකරුණානායක සහ ධරණී උපේකා වීරසේකර. 



 

Saturday, August 23, 2014

තෙතබරිත කවි







කිරිකෝඩු සිනහවක් මට හෙළන
මුවේ ඇත මුදු පෙමක අඩුවැඩිය
වැහි කෝඩ අතර වුව හිනැහෙන්න
හිතේ ඇති පෙම් කැකුළ හැඩිදැඩි ය

අකල් නියඟයක් මැද දුක් විඳින
ඉපල් වුණු හදවතකි ඉකි බිදින
ළපල්ලක් සේ සෙනෙහෙ දළු ලන්න
ඇසිල්ලක් නෙත් කැළුම් මට දෙන්න

නොතිර වූ සසර වෙත බැඳ තබන
සුසර සත්සරකි ලොව පෙම නමින
විසිරි හිරිපොද අහුර නුඹ සොඳුර
කතර මඟ අතරමඟ ගිම් නිවන

@ධරණී..
 

Friday, August 22, 2014

තෙවසරක් ඇහින්ද සරසවි මතක

           සරසවියේ තුන් වෙනි වසරත් නිමා වුණේ නොදැනීම වගේ. විභාගේ තියෙන දවස්, assignment දවස් හරි හෙමින් ඉබි ගමනින්  ගෙවුණත් අනික් හැම දවසක්ම ගෙවෙන්නේ හිතා ගන්නත් බැරි තරම් විදුලි වේගයකින්.


"අය්යෝ මේ කරුමේ ඉක්මනින් ඉවර වෙනවා නම් හොඳයි " කියල තරහ ගිය වෙලාවල් වලට එපා වෙලා කිව්වට එකෙන් අදහස් කරන්නේ මේ පීඩාකාරී අධ්‍යාපනයට තියෙන අකමැත්ත මිසක් සරසවි ජීවිතේට තියෙන අකමැත්ත නෙවෙයි.

 අවුරුදු තුන අවසානෙදි ආපහු හැරිලා බලද්දී ගොඩක් දේවල් හිතෙනවා. ලකුණු, විභාග සහ අවුරුදු හතර අවසානේ අතට ලැබෙන ගනකම වැඩි රෝල් කරපු කඩදාසියට වඩා ඒ කාලේ ඇතුළත අපි හම්බ කර ගත්තු යාලුවෝ ගොඩක් වටිනවා. ඒ මානව සම්බන්ධතා මුදලින් මනින්න බැහැ.

අන්තිමට මතකයේ හොදින්ම කා වැදිලා තියෙන්නේ  බංකුවක් යට ඉදන් යාලුවෝ එක්ක කරපු සංවාද; දේශපාලනේ, සාහිත්‍ය, චිත්‍රපටි වගේ දේවල් ගැන වරු ගණන් වෙච්ච වාද විවාද, කැන්ටිමේ වරුවක් විතර පෝලිමේ ඉදල ඉදල කෑම කාපු හැටි, ජිම් එකේ badminton ගැහුව හැටි වගේ දේවල් තමයි.

කොහේදී හරි කියෙව්වා " ඔබ කොපමණ උත්සහ කරත් ජීවිතයේ කුමක් හෝ යමක් ඔබට හැමවිටම මග හැරෙනු ඇත කියල".

            කැම්පස්  ජීවිතේටත් ඒක අදාලයි. විශේෂයෙන්ම ගෙවල් වලින් ඈත් වෙලා බෝඩිමක හරි හොස්ටල් එකක හරි ජීවත් වෙනවා කියන්නනේ ගෙදර තියෙන ඒ සෙනෙහස, ලෙන්ගතුකම සහ උණුහුම , අම්මගේ පුරුදු රහ කෑම මේ හැම එකක්ම අවාසනාවන්ත විදිහට මග ඇරෙනවා කියන එකයි.ඒ අතින් ගෙවල් වල ඉදන් කැම්පස් එන ළමයි ගොඩක් වාසනාවන්තයි. කොළඹ එන්න කලින් හිටන් උන්නු දේවල් ගොඩක් මේ අවුරුදු තුන ඇතුලේ සංස්කරණය කරන්න වුණා. සමහර කොළඹ අය ගාව ගමේ මිනිස්සු ළඟ නැති හොඳ ගුණ ධර්ම තියෙන බව තේරුණා. පොඩි කාලේ අහල තිබ්බේ සහ වැඩිහිටියන් අපේ ඔලු වලට දාල තිබ්බේ " අහවල් පළාතේ මිනිස්සු හොඳ නැහැ" වගේ සාම්ප්‍රදායික  කිසිම පදනමක් නැති හණමිටි කතා. ඒත් දැන් තේරෙනවා කෙනෙක්ගේ යහපත්කමට ඔහු ගේ ගම් පළාත බලපාන්නේ නැහැ කියල.

බෝඩින් ජීවිතේදී අපිත් එක්ක කාමරේ බෙදා ගන්න කෙනා නැත්තම් roommate හරිම වැදගත්. වර්ග අඩි කීපයක් ඇතුලේ තියෙන ඔක්සිජන් වල  ඉදන් ගොඩක් දේවල් බෙදා හදා ගන්න වෙන්නේ ඒ කෙනා එක්ක.  අපි ඉගෙන ගන්න විෂය ධාරාවට වැඩ වෙනස් විෂය ධාරාවක් ඉගෙන ගන්න කෙනෙක් roommate වුණහම තියෙන විනෝදෙ ගොඩක් වැඩියි. අපි පාඩම් කරන ජාති ඒ ගොල්ලන්ට තේරෙන්නේ නැහැ ,ඒ ගොල්ලන්ට උගන්නන ජාති අපට දිරවන්නේ නැහැ. මේ දැන් මේක ලියද්දිත් cal, variable වගේ අමුතු වචන ඔලුව ඇතුළේ හොල්මන් කරනවා.

සමහරු ජනෙල් අරිනවට කැමතියි, සමහරු fan දානවට කැමති නැහැ. සමහරුන්ට ලයිට් දාල තියෙද්දී නින්ද යන්නේ නැහැ. ඔන්න ඔය වගේ නොගැලපීම් සහ ගැටුම් දහසකුත් එකක් තියෙනවා.

 නමුත් බෝඩින් ජිවිතේ සුන්දරත්වය තමයි ඒ නොගැලපීම් වලට අනුවර්තනය වීම. අනිකාගේ සතුට වගේම, කෙලින් නොකිව්වා හිතේ අමාරුවක් තියෙනවනම් ඒක ඉවෙන් වගේ තේරුම් ගැනීම, දොර ලොක් කරගෙන ආසම සින්දු එකට කීම සහ නැටීම, නියපොතු හපාගෙන ක්‍රිකට්‌ මැච් බැලීම, පැරදුණාම බැන බැන නිදා ගැනීම.:p .. මේ හැම එකක්ම අමරණීය මතකයක්.

සමහර දේවල්වල නියම වටිනාකම තේරෙන්නේ ඒවා අහිමි වුණාට පස්සේ. සරසවි ජීවිතත් එහෙමයි. එ හින්ද ඉතුරු වෙලා තියෙන්නේ ටික කාලයක් උනත්  අධ්‍යාපනයට අමතරව ලස්සනම මතක අහුරක් අර ගෙන සරසවියට සමු දෙන්න පුළුවන් නම් එකයි සැබෑ සතුට සහ සාර්ථකත්වය.


  

ගලා යන සීත වැහි බිංදුවට සමු දුන්
වලා පෙළ මමයි දුර අහස් තල මත හුන්
හරිත වන රේඛාව ළදළු පත් මත ඉහුණු
කඳුළු වැහි බිඳ ඇයයි දුක මතින් කැටි ගැහුණු


ඔය මතක හීත තවමත් හිතේ මං ගාව
ඔය රැලි නැගුවදෙන්, හිනැහියන් ගංගාව
හීන සාගරයක් හොයා ගෙන දුර ඇදෙන
වැහි බිඳක අගය හඳුනයි ද  සැඩ සාගරය

 වළා අත් පහුර තුළ නුඹ හොවා ගෙන සුරැකි
සීතලත් උණුහුමක් වුනු අතීතයක් ඇති

සොඳුරු සඳ කැන් අතර ගෙතුණු තරු ලියකම්
මැකුණු දා තනිකමට ළඟ කවිකම්


@ධරණී
 

Tuesday, August 5, 2014

ඡායා

2010/08/06
මාතලේ

තිසල්ගේ සිතෙහි වූයේ පෙර කිසිදිනක නොදැනුණු අමුතුම සතුටකි. සත්විසි වසක් ගෙවූ කටුක තනිකඩ දිවිය නිමා කරමින් සැබවින්ම යහපත් ගුණදහම් වලින් හෙබි රූමත් තරුණියක වන තිලක්ෂි හා අතිනත ගන්නා දිනය  තෙක් ඔහු  සිටියේ නොඉවසිල්ලෙන් ය. මුල් ඇඳුම නිසා ඔහුට වෙනදාටත් වඩා කඩවසම් පෙනුමක් ලැබී තිබුණි.

"අයියේ ස්ටුඩියෝ එකෙන් කෝල් එකක් දුන්නා කට්ටිය මනමාලිගේ ගෙදරට ගියා කියල"

"අහා හරි!"  ඔහුගේ මුහුණ සතුට උතුරා යන කැඩපතක් බඳු විය.

" ඔන්න ෆොටෝ වල මොකක් හරි අවුලක් උණොත් මල්ලි තම වග කියන්න ඕනේ. මන් ඔය ස්ටුඩියෝ ඒක දන්නෙත් නැහැ. ඔයාමනෙ සේරම ලෑස්ති කරේ" තිසල් යහළු මනමාලයා ලෙස සැරසී හුන්  තම බාල සොහොයුරා දෙස බලමින් තරමක් තද ස්වරයෙන් කීය.

"ඕකනේ අය්යට මාව විශ්වාස නැහැ නෙ. "ස්ටුඩියෝ වාසු" එකේ කැමරාමන් නම් එච්චර වයස කෙනෙක්  නෙවෙයි. ගොඩක් තරුණ කෙනෙක් . එත් එයාගේ ෆොටෝ වල පුදුම කලාත්මක ගතියක් තියෙනවා. මමත් එයාව අදුන ගත්තේ අපේ කැම්පස් එකේ කලා උළෙලේදී. නුවර පෙරහැරේ එය අරන් තියෙන ෆොටෝ දැකලා තියෙනවනම් අය්ය ඔහොම කියන්නේ නැහැ.ඇල්බම් දෙක අතට ලැබුණාම අය්යට තේරෙයි."

තිසල් කිසිවක් නොකියා සිනාසුණේය.

"මිනිහ කිව්වේ පළවෙනි ෆොටෝ කීපය අතරේ මනමාලිට තැල්ල තියෙන එක නැත්තම් වැඩක් නැහැ කියලයි."

"ඔව් මල්ලි ඒක මටත් පස්සෙයි කල්පනා උනේ"

"ඔව්වා ඔහොම තමා ..බැන්දයින් පස්සේ අපිවත් අමතක  වෙයි"

"අනේ යනවා යන්න!"

                                              ***************

2010/08/06
මහනුවර

                  තිලක්ෂි තමා ඉදිරියේ වූ විසල් කණ්නාඩි මේසයේ කැඩපතින් තම රුව දෙස බලා සිටියාය. නිවසින් ගෙන ආ යෝජනාවකට ඇය කැමැත්ත පළ කළේ තව දුරටත් ඇය අවිවාහකව සිටීම දෙමාපියන්ට බරක් වන නිසා මිස විවාහ වීමට ඇති කැමැත්තක් නිසා නොවේ. තිසල් යහපත් තරුණයෙකු බව ඇය අසා තිබුනද ඔහු කෙරෙහි ඇය තුළ ප්‍රේමයක් පහළ වී නොතිබිණි. නමුත් ඇය ඔහුට සුහදශීලිව සැලකුවාය.

නමුත් තිලක්ෂිගේ මව හැසිරුණේ උතුරා යන තරම් ප්‍රීතිය මුසු ආඩම්බරයකිනි. ඇය තම දියණිය සමග සේයා රූ වලට පෙනී සිටියේ ද ඒවත් උදාරම් හැඟුමකිනි.

නෙත් කැමරා කාචය දෙස යොමු වී තිබුණ ද ඇගේ සිත බොහෝ දුර ඈත මතකයන්හි පැටලී ගව් ගණන් ගොස් තිබිණි.

"හරි , දැනට එච්චරයි. ඉතුරු ටික මනමාලයා ආවහම " කැමරාකරුගේ කටහඩත් සමග ඇය යළි පියවි ලොවට පැමිණියාය.

"දුවේ මම එහෙනම් කුස්සිය පැත්තට ගිහින් පොඩ්ඩක් බලලා එන්නම්. තව වෙලා තියෙනවනේ"

තිලක්ෂි හිස වනා වාඩි වී හුන් ටීපොවෙන් නැගිට්ටා ය.

ඡායාරූප ශිල්පියා  පසෙක තබා තිබූ Canon 1Dx වර්ගයේ කැමරාව වෙත තිලක්ෂිගේ නෙත් යොමු විය. එම පැරණි උපකරණය තුලින් ඇයට කුමක් හෝ හුරුපුරුදු බවක් දැනුණි

"පොඩ්ඩක් ඉක්මන් කරන්නකෝ"  තිලක්ෂි තම සේවකයන්ට අණ කරමින් සිටි ඡායාරූප ශිල්පියා පැහැදිලිව දුටුවේ මෙවර ය.

ඔහුගේ දෙනෙත්ද ඉබේම ඇය වෙත යොමු වී තිබිණි.

"දෙවියනේ! වාසුල!!!!!!!"

                                            **************

2010/08/06
මහනුවර පොලිස් ස්ථානය

"වාසුල ඉන්දීවර, හ්ම්ම් වාඩි වෙනවා"

"මගුල් දවසේ මනාලියක් තමාට හිමි නැති වාහනයකින් පැහැරගෙන යාම මේ රටේ පවතින නීතිය යටතේ වරදක් බව තමුන් දන්නේ නැද්ද?"

"මම එයාව පැහැරගෙන ගියේ නැහැ ඉන්ස්පෙක්ටර් . එයා කැමැත්තෙන්මයි මාත් එක්ක ආවේ"

"මොකක්?"

"ඒක දිග කතාවක්"

"කියනවා බලන්න පුළුවන් තරම් කෙටි කරලා ඔය දිග කතාව"

                                                        *****************

2000/03/21
කොළඹ සරසවිය

"තිලා, මේ බලන්නකෝ, අපේ පිළිගැනීමේ උළෙල ගැන පත්තරෙත් දාල. ඔයාගේ ලොකු ෆොටෝ එකකුත් තියෙනවා batch queen කියල"

"අනේ ඇත්තමයි. ලස්සනට වැටිලා. කව්ද ෆොටෝ ඒක අරන් තියෙන්නේ ? මංවත් දන්නේ නැහැ නෙ."

"ඔය යටින් තියෙන්නේ වාසුල ඉන්දීවර කියල"

"ඒ කව්ද"

" සීනියර් අය්ය කෙනෙක්"

"ඔයා අදුනනවද සුලා?"

"ඔව් අපේ ගෙවල් පැත්තේ"

"අනේ. කොහොමහරි එයාට කියල මට මේ ෆොටෝ ඒක ඉල්ලලා දෙන්නකෝ"

"හරි හරි මම ඔයාට එයාව අදුන්නලා දෙන්නම්කො. එයා මේ දවස්වල ගැහැණු ළමයෙක් හොයා හොයා තමයි ඉන්නේ"

"ඔන්න ඉතින් විකාර කියවනව!"
                                            
                                                    ***********

2007/07/09
මහජන පුස්තකාලය


"ඔයාට ඔය ගමන නොගිහින්ම බැරිද වාසු "

"ඔය දන්නවනේ මම ෆොටෝ ග්‍රැපි වලට කොච්චර ආසද කියල. යුද්දේ දවස් වල ගන්න ෆොටෝ ගොඩක් වටිනවා. මේකෙන් මට පත්තරෙත් හොඳ තැනක් ලැබෙයි"

"එත් ඔය මරණය ඉස්සරහට යනවා වගේ වැඩක්"

"මම වෙඩි තියන්න යන්නේ නැහැ නෙ. අවදානමක් නැහැ කියල තහවුරු උනාම ෆොටෝ ගන්න ඒක විතරයි කරන්නේ. අනික දවස් පහයි නෙ "

"මන් නම් කැමතිම නැහැ යනවට"

"මන් පරිස්සම් වෙලා එන්නම්"

"මොනවා හරි උණොත්?"

"මොනවා වෙන්නද. දවස් පහකින් මන් ආපහු ඇවිත් මෙතනදීම ඔයාව හම්බ වෙනවා, මන් පොරොන්දු වෙනවා"

                                   ************

"එදා ගියා ගියාමයි මට හරිම බයානක අත්දැකීම් ගොඩකට මූණ දෙන්න සිද්ද වුණා ඉන්ස්පෙක්ටර් මහත්තයා . මාව උන් අල්ලගෙන හිර කරලා තිබ්බ. සොල්දාදුවෙක් නොවුන නිසා මාව මරන්න උන්ට උවමනාවක් තිබ්බේ නැහැ. උන්ට ඕනේ උනේ මන් ලවා සටන් වදින හැටි ෆොටෝ ගන්නයි වීඩියෝ කරන්නයි. ඒක පාරක් ඒවා කරන්න ගිහින් මට වෙඩිත් වැදුනා කකුලට. ඔන්න ඔහොම සැහෙන දුෂ්කර කාලයක් ගෙවුනේ.තිලක්ෂිට කිසිම පණිවිඩයක් යවන්න විදිහක් තිබුනෙත් නැහැ."

පොලිස් නිලධාරියගේ මුවින් දිගු සුසුමක් පිට විය.


"මේ සේරම කලබල ඉවර වෙලා මන් ආපහු එනකොට ගොඩක් කල් ගත වෙලා. තිලක්ෂිගේ ෆෝන් ඒක වැඩ කරේ නැහැ. ඒගොල්ලෝ කැම්පස් එන දවස් වල නැවතිලා හිටියේ නුගේගොඩ ගෙදරක. බැරිම තැන මන් එතනට ගිහින් බැලුවා. ඒ ගෙදර හිටියා අය ගේ විකුණලා යන්න ගියා කියලය් ආරංචි වුණේ. ගිය තැනක් කවුරුත් දැනන් හිටියේ නැහැ. ඊට පස්සේ මන් දැන ගත්තා මගේ ෆොටෝ ග්‍රැපි පිස්සුව නිසා අවසානේ මට පණ වගේ හිටියා තිලක්ෂිත් නැති වුනු වග.
     මට කොළඹ ජීවිතෙත් තිතට වුණා. මන් නුවර ඇවිත් පොඩියට ස්ටුඩියෝ එකක් පටන් ගත්තා මේ සේරම අමතක කරන්න හිතා ගෙන. පෙරහැරේ ෆොටෝ නිසා මට මෙහෙ හොඳ නමක් හැදුනා. වෙඩින් එකට ඇවිත් එයාව දකින තුරු මන් දනන් හිටියේ නැහැ මේ කිසිම දෙයක්"

වාසුල පොලිස් පරීක්ෂකවරයාගේ දෙනෙත් දෙස ඒක එල්ලේ බැලුවේය.

"අවංකව කියන්න ඉන්ස්පෙක්ටෙර් , අවුරුදු ගානකට පස්සේ, හදිස්සියේ අවුරුදු දහයක් තිස්සේ තමන් ආදරය කරපු පෙම්වතිය දෑස් ඉදිරියේ ඉන්නකොට, තව පොඩ්ඩක් පමා උණොත් සදාකාලිකවම ඇය ඔබට අහිමි වෙන බව දන්නකොට ඔබ කරන්නෙත් මන් කළ දේමයි නේද?"

වචනයකුදු නොදෙඩු පොලිස් නිලධාරියා තරුණයා දෙස බලා සෙමින් හිස සැලුවේය.

                                                            **නිමි**