උගත් මිත්‍රයාට

රීඩ් මාවත පුරා තුරු වියන් සෙවණ යට
රීඩිමේ මේසයක "නාඩගම" ළඟ තැනක
කළු කබායක් අප දෙදෙන ලා ගත් දිනෙක

කරන්නට හිතා මැවු සිහින විය පරතෙරක

පෙර දිනෙක සරසවියෙ එකාවන් වී එකට
සටන් වැකි කියන්නට නුඹ ද විය මහ හඬට
සිව් වසක් ඇවෑමෙන් යළිදු මුහුණට මුහුණ
මුණ ගැසිනි ඔබේ රුව වෙනදාට වැඩි රුවට

චේට මල් පැලැන්දූ හුරුපුරුදු  ඇඟිලි අග
සිනාසෙයි මිලෙන් වැඩි අයි සික්ස් ජංගමය
දුගියෙකු දුකක් දැක තෙත රැඳුණ නුවන් යුග

අද අලුත් ක්ලයන්ට්ස්ලා සොය සොයා විමසා ය

ඉඩම් හබ වලට පැටලී ගැටෙන ජන ගඟක
පෙමින් හුන් හිමිව සැක බිරිඳකගෙ නෙත් කොනක
ගලා යන කඳුලකට ලොකුම ලංසුව තියන
කොහෙද නුඹ එදා මට කියූ මිනිසත් ගුණය

වන්නියේ කැලෑ හොරු තවත් ඇත අල්ලන්න
අනාථව මගේ අය සිටී මග බලාගෙන
මිතුර ඔය කැපචිනෝ මට එපා ඔබ බොන්න
තේ කහට බී ගමට යන්න අවසර දෙන්න

ධරණී උපේකා වීරසේකර ©

ලසන්ත නුඹ තවමත් පපුතුර අතර

 

 

සෙලවුණි සුරත අග පන්හිඳ වෙඩි අස්සෙන්

ඉහිරුණි ලේ සලකුණ පත් ඉරු මැද්දෙන්

විසිරුණි කඳුළු බිඳු දාහක්  නෙතු  මත්තෙන්

වැලපුණි ලක් දද  සිහ රද මහ සද්දෙන්

 

වෙඩි උණ්ඩයට මතකයෙ පණ මියැදෙයි ද

රැඩිකල් සිහින අඳුරේ වියැකී යයි ද

හැඩි දැඩි හිත් තිබෙන පරපුර සැඟවෙයි ද

එඩි නැති දැයක නිදහස් හිරු පායයි ද

 

ගලක් හෙළා සමුදුර බොර කරනු බැරි

උලක් යවා අහසක් හිල් කරනු බැරි

මලක් තලා සුසුවඳ සඟවන්න බැරි

වළක් කපා හිමිකම් වළලන්න බැරි

 

වසන්තයක් පතමින් මව්බිම පතර

වසන් නොකර හදවත කරමින විවර

දසන්තයක තතු පන්හිඳ විය නිතර

ලසන්ත නුඹ තවමත් පපුතුර අතර

 

 

 

 

තෙතබරිත කවි

කිරිකෝඩු සිනහවක් මට හෙළන
මුවේ ඇත මුදු පෙමක අඩුවැඩිය
වැහි කෝඩ අතර වුව හිනැහෙන්න
හිතේ ඇති පෙම් කැකුළ හැඩිදැඩි ය

අකල් නියඟයක් මැද දුක් විඳින
ඉපල් වුණු හදවතකි ඉකි බිදින
ළපල්ලක් සේ සෙනෙහෙ දළු ලන්න
ඇසිල්ලක් නෙත් කැළුම් මට දෙන්න

නොතිර වූ සසර වෙත බැඳ තබන
සුසර සත්සරකි ලොව පෙම නමින
විසිරි හිරිපොද අහුර නුඹ සොඳුර
කතර මඟ අතරමඟ ගිම් නිවන

@ධරණී..
 

ගලා යන සීත වැහි බිංදුවට සමු දුන්
වලා පෙළ මමයි දුර අහස් තල මත හුන්
හරිත වන රේඛාව ළදළු පත් මත ඉහුණු
කඳුළු වැහි බිඳ ඇයයි දුක මතින් කැටි ගැහුණු

ඔය මතක හීත තවමත් හිතේ මං ගාව
ඔය රැලි නැගුවදෙන්, හිනැහියන් ගංගාව
හීන සාගරයක් හොයා ගෙන දුර ඇදෙන
වැහි බිඳක අගය හඳුනයි ද  සැඩ සාගරය

 වළා අත් පහුර තුළ නුඹ හොවා ගෙන සුරැකි
සීතලත් උණුහුමක් වුනු අතීතයක් ඇති
සොඳුරු සඳ කැන් අතර ගෙතුණු තරු ලියකම්
මැකුණු දා තනිකමට ළඟ කවිකම්

@ධරණී
 

වැහි කවි

 හඬන අහසෙහි රිදෙන පාරවන සිත් රිදුම
වැටෙන වැහි දියත්තක මුහු කර එවන්නෙද
වසා ගෙන සිනිදු සුදු මිහිදුමක් සේ සුමට
ඇදෙන්නේ අහස් කත හෙළන සුසුමන් නොවෙද

බිම බලා ගෙන සඳටත් හොරෙන් ඉකිබිදින
වලාකුළු දනී නුබ ගැබෙහි පෙම් පුරාණය...
දෑත් විදහාලන්න නොහැකිමුත් බෝ උසට
පොලව හැමදාමත් ආදරෙයි අහසට

අතට අහු වෙන මතක හැම එකම වීසි කර
කොහේ හෝ කොදෙව්වක දුර ඈත දනව්වක
නෙතු පියා ගෙන තදින් මා එක්ක මා නැතිව
ඉහෙන මේ වැස්සට නුඹ තෙමෙන්නෙ ද පියඹ

 

රෝබරෝසියා කවි

 

 

තවමත් මමවත් නොදන්නා
ඉරණම්කාර සුපෙම්වත
ඔබ නමින් ලියමි කවියක්
වැටෙන රෝස පැහැ
රෝබෝරෝසියා පෙති මත
ඔබ එන මතු දිනෙක
දෝතින්ම ගෙන පුදන්නට

වෑස්සෙන අහස ගඟ පිනි බිදිති ගෙන

පෑස්සෙන ඇසිල්ලකදී දෙහද කොණ

දෑස් අසල සිහිනය දිග හැරෙන දින

රූස්සම පෙමක් රැක ගමි නුඹ නමින

 

සහසක් මලින් මල පරවී වැටුණාවේ

දහසක් බිගුන් රැව් දී වට රැඟුවාවේ

සුවදක් පවන් රැලි අතරින් හැමුවාවේ

සියයක් අතර වුව ඔබ නෙත ගැටුණාවේ

 

රෝබරෝසියා මල් ගොමු අතරින් වියැකී

නුඹ ගැන සිහින සුසුවඳ රැඳි මල් වැලකී

සුබ ලකුණක් විලස දිසි නිල් දිය විලකී

නුබ ගැබ සඳු පතන මා නම් තරු ලියකී

සිහින සිඹින දෙනයන පියවා ගනිමි
වැටෙන වැටෙන මල් මත ඔබ රුව දකිමි
මලෙක මෙලෙක දත් කවි හද විසිකරමි
විතක රැදුණු මී සේ තනිකම විදිමි

ධරණී©